ABD ve Avrupa ülkelerinde caddeleri bir gün Gazze eylemleri dolduruyor diğer gün ekonomik sorunlara karşı yapılan protestolar.
Bu protestoları sadece ekonomik sebeplere bağlamak doğru değil.
Bu küresel adaletsizliklere vicdanların ortak tepkisi.
Fransa, İspanya, İtalya, Almanya, İngiltere, Portekiz ve Arnavutluk’ta binlerce kişi haftalardır sokaklarda.
ABD de durum aynı.
Hayat pahalılığı, konut krizi, eğitim sistemindeki sorunlar ve yolsuzluklar ile Gazze’deki soykırım protestoların odağında.
Farklı nedenlerle başlayan eylemler sokaklara yayılırken şiddeti de yükseldi; yönetimler üzerindeki baskı da artıyor.
Bazı karanlık güçler sokağa çıkanları yönlendirmeye, oradan kendine bir menfaat sağlamaya çalışsa da protestolar tek bir merkezden örgütlenmiş ortak bir hareketin parçası değil.
Farklı ülkelerde sokağa çıkanların tek ortak noktası vicdanlarının aynı olması.
Bu eskiden sessiz çığlıktı.
Alt sınıfların iç sesiydi.
Gazze bu iç sesi dış sese dönüştürdü.
**
Avrupa’daki büyük isyan dalgası, 17 Eylül 2026’da Fransa’da lise öğrencilerinin eğitim koşullarını protesto etmesiyle başladı.
Sosyal medya aracılığıyla Fransa’da başlayan süreç, kısa sürede birbiri ardına tetiklenen ekonomik krizler, hayat pahalılığı ve barınma sorunları nedeniyle kitlesel ve şiddetli bir Avrupa isyanına dönüştü.
Belçika’da gençler, hükümetin 10 milyar euroluk kemer sıkma programına ve eğitim kesintilerine karşı caddelere çıktı.
İtalya’da yükselen enflasyon, hayat pahalılığı ve savaş karşıtlığı sokağa taştı. Yağma olayları nedeniyle sokaklara asker sevk edildi.
İspanya 87 yaşındaki bir kadının kirasını ödeyemediği için evden tahliye edilmesi barınma krizini patlattı.
Almanya’da hayat pahalılığı, eğitimdeki yetersizlikler ve zorunlu askerlik tartışmaları nedeniyle büyük şehirlerde gençler barikatlar kurup polisle çatıştı.
Portekiz’de iki katına çıkan konut fiyatları ve fahiş kiralar nedeniyle on binlerce kişi “barınma hakkı” için isyan başlattı.
Arnavutluk’ta öğrencilerin lüks bir kıyı turizm projesine ve yolsuzluklara karşı başlattığı eylemler, hükümete istifa hareketine dönüştü.
Yunanistan’ın başkenti Atina’da öğretmen sendikaları, öğrenciler, idari personel ve veli dernekleri ülke çapında grev ve onlarca kentte gösteriler yapıyor.
Avusturya’da da 6 bin öğrenci ile akademik ve araştırma personeli, üniversite bütçelerinde yapılabilecek kesintilere karşı sokağa çıktı.
**
Avrupa genelindeki protestoların ortak noktası, genç neslin ebeveynlerinden daha kötü bir ekonomik geleceğe sahip olacağı korkusu.
Artan yaşam maliyetleri, fahiş kiralar yüzünden ev bulamama, kamu hizmetlerinin (eğitim ve sağlık) kalitesizleşmesi ve hükümetlerin halkın taleplerine karşı duyarsız kalması ve Gazze, ABD ve Avrupa’daki protestoların ortak noktası.
Aynı gerekçeler bizde, Türk Cumhuriyetlerinde, Ortadoğu’da Arap ülkelerinde, Rusya’da, Çin’de Hindistan’da da bulunuyor ama hiçbirinde sokak hareketleri yok.
Neden?
Doğu ve batı arasındaki kültür farkı herhalde.
**
BM Gıda ve Tarım Örgütü (FAO) ile BM Uydu Merkezinin (UNOSAT) Eylül 2025’te paylaştığı rapora göre; Gazze’de ekim 2023 ile eylül 2025 arasında zeytinlik olarak sınıflandırılan alanların yüzde 90’ı hasar gördü.
Özellikle her yılın ekim ve kasım aylarında gerçekleşen geleneksel zeytin hasadı döneminde İsrailli sivil yerleşimci teröristler azıyor.
Filistinli çiftçilerin kendi topraklarına girmesini ve hasat yapmasını engelliyorlar.
Zeytin ağacı Filistin halkı için sadece temel bir geçim kaynağı değil; aynı zamanda toprağa bağlılığın, kimliğin ve işgale karşı direnişin en güçlü sembolü.
İsrail’in yok etmeye çalıştığı bu zeytin ağaçları bugün Avrupa’nın ve ABD’nin başkentlerinde ürün veriyor artık.
