18 Haziran 2010 günlü Hürriyet gazetesinde aynı adla yayımlanan yazıyı bazı düzetme ve eklemeler yaparak okumanıza sunuyorum: [Ben bütün Türkleri sevmem. Bazılarını severim: Hepsini değil ama bazı şairleri ve yazarları; dünyanın en büyük ressamlarından Alaettin Aksoy’u, Nebahat Çehre, Tarık Akan, Rutkay Aziz ve Çiçek Arif’i; Hürriyet gazetesinde Ayça Aktan ve Doğaner Gönen’in şahsında yazıişleri mensuplarını; telefon santralında ve ulaştırmada çalışanları severim.
Zeynep ve Ali Erten’i severim.
Çocukluğumun Mersinlilerinden 1948 Londra Olimpiyatları’nda grekoromen güreşte şampiyon olan Mersinli Ahmet’i², Mersin İdman Yurdu futbol takımının sol açığı Bombacı İlhan Taşucu’nu (Sağ ayağıyla topa vurmazdı. Mersinliler buna bir efsane uydurmuştu: Güya bir Beyrut takımıyla yapılan maçta, sağ ayağıyla çektiği şutla kalecinin barsaklarını dökmüş, bu nedenle de sağ ayağı mühürlüymüş.), Araliktan³ Nusret’i, mahalle komşumuz Deli Kadir ve anasını, Deli Cemil’i, Cilveli Cennet’i, Kont Ahmet’i, Fedai Mustafa’yı, Saraç Mahmut’u severim. Türk dünyasının geri kalanından nefret etmem elbette.
Sağ-solcuları sevmem ama 68’in otlaklarında otlayan dinozor arkadaşları çok severim.
Eski Araplardan başta İmruülkays olmak üzere Yedi Askı şairlerini, Hallac ve Nifferi’yi, El Maarri ve Ebu Nuvas’ı; yenilerden Venus Khoury-Ghata’yı, Adonis’i, Abdüllatif Laabi ve Tahar Bekri’yi, Abdelwahab Meddeb ve Muhammed Bennis’i severim. Ayrıca eski şarkıcı ve dansözlerden Behiyye Şıkşık, Tahiyye Karyoka, Abdülvehhab, Ferid El Atraş’ı severim.
Sevdiğim Fransızlar, Amerikalılar, Almanlar, Ruslar, Yunanlar, Güney Amerikalılar, Asyalılar, Afrikalılar, Avustralyalılar ve Okyanusyalılar vardır ki adlarını saysam bilgisayar göçer. Yüreğim ve sabrım o kadar geniş değildir. Bu nedenle herkesi sevemem.
10 Haziran (2010) günü İstanbul’da düzenlenen Türk-Arap İşbirliği Formu’nda konuşan Başbakan Erdoğan, “Türkiye’nin Batı’dan koptuğunu iddia edenler art niyetli, kötü niyetli bir propagandanın taşeronlarıdır. Yüzyıl boyunca Türkiye ile Arap dünyası, işte bu art niyetli propagandanın bir neticesi olarak birbirine sırtını dönmüş, birbirinden uzak kalmıştır. Türk-Arap dostluğu geçmişe dayanır. İstiklal Marşı’nın şairi Mehmet Akif Ersoy’un şu dizeleri bu gerçeği ortaya koyar: Türk Arapsız yaşayamaz; kim ki yaşar der, delidir. Arap’ın Türk hem sağ gözüdür hem sağ elidir.” (Hürriyet, 11.06.10) demiş.
Oysa Türk milleti Arapsız yaşayabileceğini yüzyıla yakındır pek güzel kanıtladı.
“Ne Şam’ın şekeri ne Arap’ın yüzü!” sözünü Türklerin ataları acaba ne zaman söylemiş olabilir? Araplar bu deyişi biliyorlar ve çok kızıyorlar.
Aklı başında bir Arap’ın da Türklerin “hem sağ gözü hem sağ eli” (Hürriyet, 11.06.10) olmayı kabul edebileceğini sanmam. Hamas işte bu nedenle Arap’ın hem sağ gözü ve sağ eli olan Türklerin değil de Mısır’ın arabuluculuğunu kabul etti. Emir Hüseyin ve Vehhabi isyanlarını, 1914-1918 arasında İngiliz Lawrence’in peşinde yedikleri naneleri unutalım mı? Sayın başbakan, Türkleri sağ göz ve sağ el olarak kullanan Araplara bir talimat verse de Kuzey Kıbrıs Türk Devleti’ni resmen tanısalar bari.
Başbakan yaptığı konuşmada Arapça “Al caar, kabl ed daar” da demiş. “Ev alma komşu al” anlamına geliyormuş. Ancak Arapçada bir de “Men dakka duka” (Çalma elin kapısını çalarlar kapını) diye bir deyiş de vardır. Ve çok daha derin anlamlıdır.
Pek yakında sevdiğim Arap dostlarımı göreceğim. Kendilerine soracağım, bakalım, Türklerin Arapların sağ gözü ve sağ eli olmasını kabul ederler mi? Sol gözün ve sol elin ne günahı var? Arap meftunu ya da İsrail taşeronu olmadan da bir başka dünya mümkündür!]
Osmanlı Devleti’ne karşı tarihteki en büyük ve kapsamlı Arap isyanı, 1. Dünya Savaşı sırasında 1916 yılında Mekke Emiri Şerif tarafından başlatılan Arap isyanı (Şerif Hüseyin İsyanı) olarak kabul edilir.
Ancak tarihte Osmanlı’ya karşı yapılan daha önceki bölgesel Arap/aşiret hareketleri de bulunmaktadır (örneğin 1744’te Suud ailesinin ve Vehhabi hareketinin Necef/Necit bölgesindeki isyanları ve mücadeleleri).
***
Değerli okur, uluslararası ilişkiler bireyler arasındaki ilişkilere biraz benzese de temelde hiç benzemez. Bu nedenle ulusların arasında ne ebedi dostluk ne de ebedi düşmanlık söz konusu olabilir. Türk-Arap dostluğu önemlidir ama ABD ve Avrupa Birliği ile dostluk ilişkileri çok daha önemlidir. Çünkü iki taraf arasındaki dostluk ilişkisinin anahtarının kilidi başkalarının, ABD ve Avrupa devletlerini elindedir. Lozan Antlaşması’nda Musul’un Türkiye’nin bir ili olamamasının nedeni de işte budur!
1- Hürriyet gazetesi, 18 Haziran 2010
2- Ahmet Kireççi, 1936 Olimpiyatları’nda bronz, 1948 Lonra Olimpiyatları’nda altın madalya.
3- “Kısa pas” anlamında.