İYİ Parti lideri Müsavat Dervişoğlu Anadolu siyaset kültürünün yetiştirdiği -deyim yerindeyse- en yerli ve milli siyasetçi olarak lafı tam gediğine koyarak son fon vurgununun tam anlamıyla yerli ve milli bir ürün olduğunu söylemiş. Doğrusu “taşı gediğine koymak” deyimine bu kadar uygun bir söz bulmak kolay değildir.
Dervişoğlu’na helal olsun! Hiç yapmacığı olmayan, kimseden kopya çekmeye zerre kadar tenezzül etmeden politika yapmanın mükemmel bir örneği.
Yaşasaydı büyük Atatürk, bugünkü Dervişoğlu’nu sevgi ile bağrına basardı. Sağ siyasetten geldiği halde Atatürk Devrimlerini olduğu gibi içine sindiren bir başka isim daha bulmakta zorlanacağı için.
Dervişoğlu “fon rezaleti” için doğru tanımlama yapmakla yetinmemiş. Belli ki AKP iktidarında ilk defa “Bizim cenahta suçlu olmaz. Olursa da bir şekilde müdahale edip o kişileri kurtarmak bizim işimizdir” anlayışının sarsıldığı ümidi doğduğu için.
Gerçekten büyük Atatürk eli temiz olmayan kimseyi yargıdan kurtarmaya teşebbüs dahi etmemiştir. Evet onun döneminde de yanlış yapanlar “Atatürk’e yakın oldukları” için korunacaklarını sanıp yanlışa bulaşmıştı ama hiçbiri yargının sillesini yemekten kurtulamamıştır.
Atatürk’le İsmet İnönü’yü kopmaz bağlarla birbirine bağlayan o derin sevgi ve saygının tılsımı da her ikisinin de kamu kaynaklarına el uzatanı affetmeme konusundaki inanç ve anlayışlarıdır. O yüzden ikisi de devletin hazinesini bir sonraki yetkililere hesapta tek kuruş açık vermeden devretmişlerdir. Haklarında o yüzden yüz kızartacak hiçbir iddia ortaya atılmamıştır.
Oysa günümüz Türkiye’si elinde hırsızlık lekesi olan bakanları Yüce Divan’a göndermemekle bilinen bir ülke şöhretine sahiptir. Türkiye’sini Ortadoğu’nun kabile şeyhi yöneticilerinden ayıran ve çağdaş bir devlet konumuna yerleştiren de bu gerçektir.
Günümüz Türkiye’si ile Türkiye’sini mukayese etmek isteyenler için en basit ve kolay ölçüt anlatmaya çalıştıklarım içinde vardır.
