Bir fiskeyle tuzla buz oluyorsa camdan bir kariyermiş onunki. Dört dönem partinden milletvekili olacaksın, sonra pek çok milletvekili gibi paranın gücüyle siyasete hükmetme ya da bireysel zenginleşme aracı olarak görülen belediye başkanlığına paraşütle ineceksin, sonra da ufacık bir tehditle partini terk edeceksin.
Milletvekilliğinin ilkinde önseçimden, ikincisinde eğilim yoklamasından bileğinin hakkıyla çıktın. Son iki seçimden merkez yoklamasıyla vekil oldun. Her kurultayda anahtar listede olduğun için parti meclisine girdin. Ağababalarının desteğiyle Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanlığı’na atandın ve seçim sonucunda belediye başkanı oldun. Tekirdağ’da kimi koysan seçilirdi zaten. Partin o makamları sana lütfetti ama delege listesine koymadı diye istifa ettin. Tabii bütün makamlar sizin olmalı. Örgüt emekçileri kim ola ki?
AKP’ye geçeceği, açıklamasındaki katalog sözlerden belli. Hangi belediye başkanı partisinden istifa ederken “Şehrim için daha iyi hizmet verebilmek için bu kararı aldım” diyorsa bilin ki Abbas yolcu.
İktidarın muhalefet partilerine mensup belediye başkanlarına destek vermeyeceği bilinmeyen bir şey mi?
Ayrıca belediyelerin kaynakları, iktidarın desteğine ihtiyaç duymadan da hizmet etmeye yeter de artar bile. Yeter ki doğru kullanılsın.
ANAP iktidarının 1984 yılında çıkardığı 3030 sayılı kanunla belediyelerin gelirleri öylesine arttırıldı ki her bir belediye dev bir holdinge dönüştü. Ya 70’li yıllarda belediye başkanlarının yerinde olsaydınız ne yapardınız?
Genel bütçe gelirlerinden doğru dürüst yararlanamayan CHP’li belediyelerin, yetmezmiş gibi bir de Milliyetçi Cephe hükümeti tarafından ödenekleri kesilirdi. Bu kesintiler nedeniyle personel maaşlarını bile ödeyemezken yine de olağanüstü hizmetler yaptılar.
Rahmetli Vedat Dalokay, Ankara Belediye başkanı iken bu kesintileri protesto için açlık grevi yapmış, Kızılay Meydanı’nda dönemin başbakanı Demirel’in makam otomobilinin önüne atlamıştı. İstanbul Belediye Başkanı Ahmet İsvan maaşlar ödenmediği için bitmek bilmeyen grevler nedeniyle bizar olmuştu. Özal ve Çiller, Nurettin Sözen ve Murat Karayalçın’a sanki engeller çıkarmadı. Ama hiçbiri parti değiştirmeyi akıllarından bile geçirmediler.
Candan Yüceer, delege olmadığı, Özlem Çerçioğlu ile Burcu Köksal ise genel merkezin kendilerine baskı yaptığı bahanesi ile partilerinden istifa etti. Çerçioğlu ile Köksal AKP’ye topukladı; Yüceer’in ise bohçası elinde. Tamam diyelim ki kırıldınız, incindiniz ve istifa ettiniz. AKP’ye geçmek de neyin nesi?
AKP’ye geçmeniz için hapis sopası gösterildiği cümlenin malumu. Her üçünüz de yıllarca milletvekiliği yaptınız, sonrasında da belediye başkanlığı. Vekilliğin ve başkanlığın nimetlerinden pek güzel yararlandınız ama külfete gelince yoksunuz.
Siyasette bizim gibi ülkelerde hapse girmek de var. 12 Eylül darbesinden sonra genel başkanlar dahil onlarca milletvekili hapse girdi, Zincirbozan’a sürgüne gönderildi.
Sinem Dedetaş’ın, Fatma Hürriyet Kaplan’ın, Hakan Bahçetepe’nin, daha geçen haftalarda AKP’ye geçme teklifini reddettiği için tutuklanan Ataşehir Belediye Başkanvekili Murat Güneş’in yüreğinin onda biri sizde yok mu? Sizin konforunuz önemli tabii.
Geçecekseniz geçin, uğurlar olsun da milletin zekâsıyla alay etmeyin bari.
