Sevgili dostlarım, okurlarım artık bir ölüm ülkesi olduk. Önce kabul edelim, artık Meclis’in hiçbir işlevi kalmamıştır. İşçi ölümlerinin, MESEM cehenneminde ölen küçücük çocukların, fon soyguncularının, vergilerini ödemeyen -daha doğrusu ödemekten muaf tutulanholding patronlarının ve her gün erkek şiddetiyle öldürülen kadınların haklarını aramak için verilen tüm adalet ve araştırma önergeleri, AKP ve MHP milletvekilleri tarafından anında reddediliyor.
Ne olmuş yani? Yıllardan beri işçi ölüm fabrikası olarak nam yapmış HABAŞ’ta bu kez de 19 işçi hayatını kaybetmiş. Bir işçi yakını bu işçi cinayetini Uzakdoğu’da benzerlerini gördüğümüz gibi kendini ateşe atarak protesto etmiş. Ne var bunda? Evet 19 baba ölmüş,19 eve ateş düşmüş, onlar da çalışmasalardı! Bu ülkeyi ölüm ülkesi yapan sizler, öyle düşünüyorsunuz, 1.5 milyonluk saatlerinize bakarken böyle düşünüyorsunuz. Hayatında hiç çalışmamış ama Çinli ve Nijeryalı işçileri ülkesinde köle gibi kullanan, yatırımlarını İngiliz bankaları yöneten, bir Arap ülkesi başkanı için ülke insanımızı yas tutmaya çağıranlar, 19 işçinin öldüğü gün yas ilan etmeyi bile düşünmediniz! Fabrika sahibine de ev hapsi vermişsiniz. Doğru ya o dünyanın en zenginlerinden biri rahat yatağında yatmalı.
Rahmetli film yönetmeni Yavuz Özkan’ın 1978 yılında çektiği Maden filminde bir replik vardır: “Tek bir işçi bile öldüğünde şarter inmelidir!” Yıl 1978, hemen hemen her işyerinde grev var! Ve sarı sendikalarla birlikte, devrimci işçi sendikaları var! Tarihi şanlı grevlerle dolu Türkiye Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu var. Yani DİSK var ne yazık ki, şimdilerde DİSK şanlı tarihine ihanet içinde. Bu kadar işçi ölümü olan, kötünün de kötüsü ülkemizde her gün bir büyük fabrika, bir işyeri kapanıyor. Tekstilde dünyaya meydan okuyan Türkiye artık yok! Yaklaşık 3 bin tekstil işçisinin işsiz kaldığı söyleniyor. Ama sendikalar, DİSK de dahil sadece basın toplantısı yapıp güya olayları protesto ediyorlar. Binlerce üyesi olan sarı sendikalarda ağalar milyonluk maaşlarla fon vurgunları gibi günlerini gün ediyorlar. Doymak bilmeyenler bu ülkenin işçisini, tarım alanında çalışan köylüsünü öyle perişan ettiler ki herkes üç kuruş paraya muhtaç! Ne yazık ki bizim halkımızın önemli bir özelliği bıçak kemiğe dayanmadan harekete geçmemesidir ve her şeyi devletten ve Tanrı’dan beklemesidir.
Anacığım anlayın artık, devlet sadece zenginler için var ve Tanrı da ne kadar yalvarsanız da bizden umudu kesmiş durumda. Yani bizim bizden başka kimsemiz yok!
Bu arada eğitim bakanı çırpınıyor. İllaki okullarda mescit olacak, Osmanlıca öğreten hocalar olacak. Bakan herhalde halkın arasında hiç dolaşmıyor. Naçizane tavsiyem koruma ordusu olmadan sıradan bir vatandaş gibi ülkenin her yerinde pıtrak gibi biten camilere bir uğrasın. Ben inat ettim ve namaz kılınma saatlerinde bölgemdeki zaten birbirine çok yakın dört camiye baktım, vallahi en büyük camiye devamlı dört kişi gidiyor, esnaf da onlara el sallıyor. Öbürlerine de üç dört kişi girdi.
Peki önerilen Osmanlıca öğretimi ne işe yarayacak? Zaten bu konularda uzman olmak isteyenler Osmanlıca öğrenirler, hayır öğrencilerin ne işine yarayacak? Okullarda Çince öğretilmeye başlansa hayırlı bir iş yapılmış olur. Çünkü dünyanın geldiği noktada gençler Avrupa’dan umudu kesti, umut Çin’de.
Gençlerin ikiyüzlü bulduğu ve yurtdışında “yeşil sirk” diye dalga geçilen iklim zirvesinden söz edecektim ama yerim doldu. Yeşil sirk iyi benzetme! Bizimkiler topraklarımızı yağmalayan, tabii iktidarın izniyle Avrupa devletlerinden gelenlerin emrine verilen arabalar park yapsın diye tarım arazilerini asfaltlamışlar. Bir yurttaş olarak tebrik ederim. Ölen ölür itibardan asla vazgeçilmez!
