Kendi içinden geçen şeylere hiç güvenmeyen insanlarla dolu dünya! Biri yüksek sesle ve iddialı bir şekilde bir şeyin nasıl olması gerektiğine dair bir şey söylediğinde, içinden geçen her farklı şeyi anında unutuveriyor birçok insan!
“Sürekli fikir değiştirmek beni çok yoruyor” dedi kafası karışık olan. “Belki sadece kendini değiştirmelisin” dedi buna karşılık gözlüklerinin üstünden bakan.
Hayatın sadece seyircisi olmanın, bir yol kenarında gelip geçen arabaları seyretmekten bir farkı yok; sen asla bir yere gidemiyorsun!
Miguel Unamuno, ‘Aşkın Hücumu’ isimli kitabında muhakeme etmekten geri duranlara tehlikeli bir soru soruyor: “Ruhumuzun en derin yerlerinde kök salan, içimizde temiz ve uzak çocukluğun şarkısını söyleyen iç varlığımız ile başkalarının hakkımızda edindikleri fikirden başka bir şey olmayan, bizi ezen ve sonunda boğan, bu sonradan kazanılmış, üst üste yığılmış varlığın korkunç kavgasını hiç düşündünüz mü?”
‘Aklî melekeler’ diye çok engin bir kavram var; çoktandır zihinlerimizin kilitli bir çekmecesinde duruyor o melekeler… Neredeyse hiç çıkarıp kullanmıyor oluşumuz mu, yoksa buna ihtiyaç duymadan rahatlıkla yaşayabiliyor olmamız mı daha vahim, karar veremiyor insan!
Bir cümle yazarken virgülü nereye koyacağını bulmak bile bir düşünsel gayret gerektiriyor ve bu gayret gösterildiğinde bundan yeni zihinsel imkanlar, keşifler, açılımlar hasıl oluyor. Test çözerken yapamayacağımız harika şeylerden biri de bu!
Sen kafanı hiç kullanmazsan, senin yerine onu mutlaka başkaları kullanır, hayat böyle!
Bu söylediğime belki hiç inanmayacaksınız ama emin olun zihinlerinizde sizin dikkatinizi çekebilmek için kendini parçalayan nice parlak ve güzel fikir var!
Bir göz doktoruna gidersek, bize yakını mı, uzağı mı göremediğimizi söyler. Keşke gerçeği göremediğimizi söyleyecek bir yöntemleri de olsaydı!
“Şeylerin kendilerini görmeyiz, çoğunlukla onlar üzerine asılmış etiketleri okumakla yetiniriz. Bir şeyin en olağan işleyişine ve en sıradan yüzüne işaret eden sözcük, bizimle o şey arasına sızar ve şeyin biçimini gözümüzden saklayabilir. Ve sadece dışımızdaki nesneler değil kendi ruh hallerimiz bile özgün yaşantı boyutlarıyla şahsi ve mahrem olan taraflarıyla bizden gizlenirler” diyor Henri Bergson, ‘Gülme’ ismini verdiği eserinde.
Gözlüğünü evinde unutan bir adam telaşla yürürken önüne çıkan bir elektrik direğine tosladı. Can havliyle “Kör müsün?” diye bağırdı. Elektrik direği kendini tutamayıp güldü.
İçine doğru dürüst bir şeyler koyabildiğimiz nadide günler müzayedeye konsa almaya paramız yetmez!
Derin bakan, derin gören nazar, derin anlayan bir zihnin hamisidir. Yazık ki bunun tam tersi de doğrudur.
Anlamadığını anlamayanların çoğunluğu ele geçirdiği yerde, anlamadığını anlayana bilge muamelesi yapılması anlaşılır bir şeydir!
“Bazen konuşurken” dedi beyaz saçlı adam, “kendi sesimi başkalarının seslerinden ayırt edemiyorum!”
