İmâmiyye›nin bu iftirayı dillendirirken “delil” diye önümüze koyduğu bir kısım rivayetler var. Bunların önemlice kısmı Şii kaynakların imâlâtıyken, bizim kaynaklarımızda da bu olaya göndermelerin yer aldığı bir kısım pasajlar mevcut.
İlgili rivayetlerin durumunu tartışmaya geçmeden önce iki noktanın altını çizelim: Leyâlî Bişâver müellifinin, Hz. Ebû Bekr’e (r.a) bey’at etmeyen Hz. Ali’nin (r.a), evinden zorla çıkarılıp bey’at etmesi için Hz. Ebû Bekr’e götürüldüğü iddiasını 12 ayrı delile (!) dayandırarak anlattığı yerde Hz. Ömer’in (r.a) Hz. Fâtıma’yı (r.anha) tartaklayarak karnındaki bebeği (adının Muhsin veya Muhassin olduğu söylenir) düşürmesine sebebiyet verdiği anlatımına hiçbir şekilde yer vermemesi düşündürücüdür! Oysa böyle bir bağlamda bu noktanın vurgulanmamasının eser ve müellif adına büyük bir nakisa teşkil edeceği şüphesizdir.
Hadi diyelim ki müellif eş-Şîrâzî, Hz. Fâtıma’nın (r.anha) tartaklandığı iddiasına ayrı bir ara başlık altında yer verdiği için burada bu noktaya değinmemiş olsun! Bunu kabul etsek bile söz konusu 12 delilin (!) hiçbirinde işbu “tartaklanma” anlatısına yer verilmemiş olması, bu iftirayı dillendirenler için başlı başına bir problem değil midir?..
Keza Hz. Ali’nin (r.a) Hz. Ebû Bekr’e (r.a) zorla bey’at ettirildiği iddiasının hemen ardından Hz. Fâtıma’nın tartaklanması iddiasına yer verilen bu eserde, bu iddianın sadece 4 delile (!) dayandırılabilmiş olması da aynı şekilde düşündürücüdür. İmâmiyye›nin, Hz. Ali’nin bey’atını almak üzere evinden zorla çıkarıldığını “sabit bir hakikat” takdimiyle anlatırken ve dahi konuyu sinematografik unsurlarla bezeli periyodik “lanet seansları” eşliğinde gündemde tutarken bel bağladığı rivayetlerin acınılası durumuyla ilgilenmemesi “ibretlik” bir durumla karşı karşıya olduğumuzun çarpıcı ifadesidir!
Söz konusu delillerin (!) durumuna gelince:
1- Mürûcu’z-Zeheb müellifi el-Mes’ûdî’nin İsbâtu›l-Vasıyye isimli eserinde şöyle dediği ileri sürülür: «… Ali›nin üzerine saldırdılar; kapısını yaktılar ve kendisini zorla evden çıkardılar. Seyyidetu’n-Nisâ (Hz. Fâtıma)’yı da kapıya sıkıştırarak Muhassin’i düşük yapmasına sebep oldular.»
Bu rivayetin ardından Leyâlî Bişâver müellifinin, burada zikredilen hususların «sabit» olduğu tarzındaki iddiasının, «yalanın gerçeğe dönüştürülmesi» operasyonunun çarpıcı bir örneğini oluşturduğunu belirtmemiz lazım.
El-Mes’ûdî’ye nisbet edilen yukarıdaki anlatımın bu zatın itikadî çizgisiyle doğrudan ilişkili olduğunu görmemek mümkün değil. Evet, bu zat bir şiidir ve adı geçen eseri (eğer gerçekten kendisine aitse) Hz. Ali’nin (r.a) “vasî” olduğunu isbat amacıyla kaleme almıştır. Adı geçen kitabın kendisine aidiyeti tartışmasında mutlaka dikkate alınması gereken bir husus da şudur: el-Mes’ûdî Hz. Ali’nin (r.a) “vasî” olduğu inancını taşıyan Şii bir müelliftir. Kendisine ait olduğu konusunda herhangi bir şüphe bulunmayan Mürûcu’z-Zeheb’de Hz. Ali’nin (r.a) “vasî” olduğunu açıkça ifade etmektedir. Dolayısıyla bu “delil”in bizim tarafımızdan ciddiye alınması söz konusu olamaz!
2- eş-Şîrâzîn›nin, Leyâlî Bişâver’de zikrettiği ikinci delil şudur: es-Safedî, el-Vâfî bi’l-Vefeyât’ın “Elif” harfinde “en-Nazzâm” diye bilinen İbrâhîm b. Seyyâr’ın tercemesinde (VI, 76) bu zatın sözlerini ve akidesini zikretmiş, bu çerçevede onun şöyle dediğini aktarmıştır: “Ömer, bey’at günü Fâtıma›nın karnına vurdu; bu sebeple Fâtıma, Muhassin’i düşük yaptı.»
Evet es-Safedî bu ifadelere yer vermiştir. Ama bunun İmâmiyye›de delil olacak yanı yoktur.
İmâmiyye›nin “sabit” bir hakikat olarak gördüğü bir yalanı propaganda ederken böyle çürük bir payandaya istinat etmesi gerçekten acınılası bir durumdur. Şöyle ki: es-Safedî, en-Nazzâm’a ayırdığı yerde Milel-Nıhel konusunda eser vermiş müelliflerin bu zat hakkında şöyle dediğini aktarır: “… Nazzâmiyye” taifesi ona nisbet edilir. O, bazı görüşlerinde Mu’tezile’ye muvâfakat ederken, bazı görüşlerinde onlardan ayrılır. Mu’tezile’den ayrıldığı görüşlerden biri şudur:..”
Es-Safedî bu noktadan itibaren en-Nazzâm’ın Mu’tezile’den ayrıldığı görüşlerin anlatımına geçer ve şöyle der: «Bunlardan biri de Râfıza’ya meyli ve Sahabe’nin büyükleri hakkında çirkin şeyler söylemesidir. Şöyle demiştir: «…Hz. Peygamber (s.a.v) imam olarak açıkça Ali’yi tayin etmiştir. Sahabe de bunu bilmiş ve fakat Ömer, Ebû Bekir’in önünü açmak için bunu halktan gizlemiştir. Yine en-Nazzâm şöyle demiştir: «Ömer bey’at günü Fâtıma›nın karnına vurmuş ve Fâtıma bu sebeple Muhassin’i düşük yapmıştır.»
Düşünmeden edemiyorsunuz; eş-Şîrâzî›yi en-Nazzâm gibi tescilli bir sapkının sözünü dayanak kabul etme zilletine düşüren, “yalana düşkünlük”ten başka ne olabilir?
Hayırlı cumalar…
1 Muhammed el-Mûsevî eş-Şîrâzî,
Leyâlî Bişâver, 556 vd.
2 Bu eserin el-Mes'ûdî'ye nisbeti tartışmalıdır. Bkz. Casim Avcı, "Mes'ûdî", DİA, XXIX, 355.
3 eş-Şîrâzî, Leyâlî Bişâver, 561.
4 Bu tabir, Hz. Peygamber (s.a.v)'in, Hz. Ali'yi (r.a), kendisinden sonra kendisinin bütün yetkilerine sahip olarak ümmetin başına geçecek kişi olarak tayin ettiğini anlatır. Zeydiyye dışındaki bütün Şii fırkalarda bu inanç mevcuttur.
5 Bkz. el-Mes'ûdî, Mürûcu'z-Zeheb, III, 65.
6 Bizim elimizdeki nüshada VI, 15.
7 es-Safedî, el-Vâfî bi'l-Vefeyât, VI, 15.
